İsrail birliklerinin geri çekilmesinin ardından Pazartesi günü Han Yunus’a dönen Filistinlileri tanınmayacak kadar parçalanmış bir şehir bekliyordu.
Şaşkına dönen siviller, İsrail’in aylarca süren savaş ve bombardımanından sonra kalan devasa yıkımı atlatmak için evlerine döndüler.
Aileler, buldozerle toprakla kaplı sokaklar boyunca, bir zamanlar insanların evleri ve işyerleri olan moloz ve moloz yığınlarının arasından geçti.
Halen ayakta olan binaların içi boşaltılmış, bombardıman nedeniyle yanmış, kurşun delikleriyle delik deşik edilmişti. Zeminler hızla sallanıyordu.
Güney Gazze’deki Han Yunus’un yok edilmesi, son yıllarda dünyanın en yıkıcı ve ölümcül askeri saldırılarından birinin muazzam bedelini ortaya çıkardı.
2,3 milyon insana ev sahipliği yapan küçük yerleşim bölgesinin büyük bir kısmı yaşanmaz durumda.
New York Şehir Üniversitesi’nden harita uzmanları Corey Scher ve Oregon Eyalet Üniversitesi’nden Jamon Van Den Hoek’e göre, Han Yunus bölgesindeki binaların tahmini %55’i (yaklaşık 45.000 bina) yıkıldı veya hasar gördü.
Kalıntılar, İsrail Başbakanı Netanyahu’nun işgal etme sözü verdiği güney sınır kenti Refah’ta barınan 1,4 milyon insanı neyin beklediğini gösterebilir.
Han Yunus’a dönen Magdy Abu Sahrour, evini harabe halinde görünce şok oldu.
Enkazın önünde durarak, “Tüm yıkımdan dolayı evimi bulamadım” dedi. “Benim yerim nerede, evim nerede?”
İsrail askerleri, Hamas’ın 7 Ekim’de İsrail’in güneyine düzenlediği saldırının ardından, şiddetli kara saldırısının bir parçası olarak Aralık ayında Han Yunus’a saldırdı.
Yerel sağlık yetkililerine göre savaşta çoğu kadın ve çocuk olmak üzere 33.000’den fazla Filistinli öldürüldü. İsrailli yetkililer, Hamas’ın sürpriz saldırısında çoğu sivil olmak üzere 1.200 kişinin öldürüldüğünü söylüyor.
Pazartesi günü yürüyerek veya at arabalarıyla Han Yunus’a gelen binlerce kişinin çoğu Refah’a sığındı. İsrail’in geri çekilmesi, onların evlerinin enkazını görmelerine ve bazı eşyalarını geri almalarına olanak sağladı.
Şehrin artık yaşanmaz hale gelmesi nedeniyle geri dönme şanslarının çok az olduğunu söylediler.
Bir kadın, bir zamanlar evi olan çökmüş beton levhaların üzerinden tırmandı. Oğlu molozların altına girip inşaat demirlerini bükerek beton blokları temizledi.
Sesi kırılarak, “İçimdeki acıyı anlatacak kelime yok” dedi. “Anılarımız, hayallerimiz, buradaki çocukluğumuz, ailemiz… Hepsi gitti.”
